Öfke ile beslenen çocuklar yalnızdırlar…
Bir küçük karton yuvası vardı, orada yaşardı… Hiç bir suçu yoktu zira olamazdı. Suç işleyecek bilinci yoktu nitekim şiddet duyguları Allah tarafından ona verilmemişti. Sadece kendini korumak amacıyla çıkarırdı tırnaklarını. Zaten kendini savunabileceği olanaklar da kısıtlıydı.
Öfke ile beslenen çocuklar yalnızdırlarAraba kazasından kurtulmuş, üstelik yaşlıydı. Dişleri eksik, vücudu bitkindi. İyi yürekli bir büfeciydi ailesi. Önüne konan mamadan ve sudan oluşurdu tüm yaşamı. Sabaha kadar küçük evinin içinde üşüye üşüye büfecinin gelmesini beklerdi.
Günün birinde tekmelene tekmelene, acıdan inleye inleye, duvarlara çarptırıla çarptırıla, bağırtıla bağırtıla öldürüldü. Zayıf tırnakları koruyamadı onu. Zaten tırnakları sağlıklı olsaydı da insan gücünün karşısında tutunamazdı. Hele bunlar birkaç kişiyse. Nedeni nedir bilinmez.
Bir ara satanistler modaydı, sonra onlardan da sıkıldık hâlbuki hala işkenceler devam etmekte. Öldürülen hayvan sayısı artmakta. Cahil cahil kör bıçaklarla kesilen kurbanların önünde hala çocuklar dans etmekte. Gülerek can çekişen hayvana, akıtılan kana doya doya bakmakta.
Tüm dünyada avaz avaz bugün bir hayvana zulüm eden yarın öbür gün insana da yapar dense de bu demeler asla kaale alınmamakta.
Bence bir hayvana acı çektirmek, onu öldürmek bir insana yapmaktan daha da fenadır aslında. Onlar daha çaresizdir zira.
Şöyle de denebilir; bir bebeği katletmekle bir hayvanı katletmek arasında hiç bir fark yoktur. İkisi de bir yetişkine göre aciz durumdadır çok daha erdemli olsalar da. Fiziksel olarak zayıftırlar. Onlar, bizi test etmek için dünyadalar. Bize bir şeyler öğretmek için. Bize saflığın, temizliğin ne demek olduğunu anlatmak için. Bize gerçek sevginin neye benzediğini göstermek için. Gezegenimizin, doğa düzeninin devamının gerekliliği için. Yüce yaratanın yarattığı bir can olduğu için. Onlara davranış biçimimiz, ölümden sonraki hayatımızı şekillendireceği için. Sokağa koyduğumuz bir kap suyla en kolay şekilde sevaba girebileceğimiz için. İnsanlığımız, her türlü canlıya verdiğimiz değer doğrultusunda olgunlaşıp şekillendiği için. Onların da bu dünyada yaşamaya hakkı olduğu için.
Kısacası okumakla adam olunmuyor. İçinde sevgi barındırmayan hiç bir canlı mutluluk nedir bilemiyor. Bu hayatın tadını çıkaramıyor. Vicdandan ufacık dahi olsa bir pay alamayan yürekler, özgürlükle tanışamıyor. Ceza almasalar da sonsuza kadar kendi içlerinde hapis kalan zavallılık duygusu paçalarını hiç bırakmıyor.
Umarım daha uzun müddet yaşarlar. Ahretten önce, bu dünyada acıya nasıl katlanılır kavrarlar. Normalde kalplerinin olması gerektiği yerde kocaman bir demir yığınının ağırlığıyla yaşlanırlar.
Üzüntüden delirecek gibi olma noktasına geldiğimde, Aysel Gürel‘in sözleri bir nebze de olsa teselli oluyor bana…
Öfke ile beslenen çocuklar yalnızdırlar…
KadınMedya.com | Ayça Tekindor
Ses kısa sürede eklenecektir..
