aycaTekindor | the official fan club and web site » 2011

Bir adam var her gece bizim sokaktan geçen. Her gece, aynı saatte. Çöp kamyonu gelmeden hemen önce. Geceyarısına doğru. Çöpleri karıştırıp karton falan topluyor. Belki biraz yiyecek de. Şansına. Sormak istiyorum O'na neler işine yarıyor acaba? Belki O'na yardım edebilirim. O'nun işine yarayanları ayrı bir yere koyabilirim. O gelmeden hazır edebilirim. Böylece en azından benim evimin önünde O karıştırmak zorunda kalmaz çöpleri. Elleri kirlenmez. Gerçi bir tarihi çeşme var bizim mahallemizde. Acaba orada mı yıkıyor ellerini? Ya da ellerini yıkıyor mu? Yıkamasa ne olur ki? O mikroplara dayanıklıdır hepimizden. Belki hasta bile olmuyordur hiç. Belli ki O'nun kimsesi yok. Belki vardı eskiden. Belki O da çok mutluydu, annesinin birtaneciğiydi, sevgiye doymuştu. Yaramazdı belki, yerinde duramadığı için tatlı tatlı azarlanıyordu, için için kızarıyordu yüzü, utanıyordu ama sevildiğini bilmenin şımarıklığıyla tutamıyordu kendini. Belki biraz okuyabildi, belki de okuldan ayrılmak zorunda kaldı bilmem? Karısı oldu mu acaba? Çocukları? Şu anda kiminle konuşuyor, derdini kime anlatıyor, hiç arkadaşı var mı? Yoksa onlar da durumu kötüleşti diye uzaklaştılar mı? Ya da O mu istedi insanların ondan uzaklaşmasını?

Belki de hayvanlarla daha iyi anlaşıyordur. Ne de olsa hayvanlar yargılamaz insanları. Sadece onlardan korkarlar. Günahsızdırlar çünkü günah nedir bilmezler. Tek istedikleri onlara sevginizi belli etmenizdir. Biraz tebessüm etmenizdir. Bir kaç tane köpek var bizim buralarda. Kuyruklarını sallaya sallaya dolaşırlar. Gerçek dost der insanlar onlara korksalar da. Yine de ''Ben köpek severim, kedi sevmem!'' diyenler çoğunluktadır. Sanki tüm canlıların karakterlerini çözmüş gibidirler. Neye göre karar verip neye göre yargıladıklarını bilemezsiniz hiç. Birileri de vardır ki, kendinden güçsüz ve aciz gördükleri için hayvanlara işkence ederler, onları öldürürler, onları can değil de mal görürler kendi acizliklerinin farkında olmadan. Öyle yaşayıp ölürler, bence hem bu hayatta hem de diğer tarafta hiç de rahat edemezler. Hiç mutlu olamazlar, hiç değer bilemezler, karşılarındakilere sevgi veremediklerinden, sevgi nedir bilemediklerinden, kendileri de aslında hiç sevilmezler. Bunun da farkında değillerdir. Gönül gözleri kapalı onların. Ama bizim çöp toplayıcımız öyle değil! Bazen gözgöze geliyoruz da oradan biliyorum. Gözleri yanıyor. Sevgi var o gözlerde. Kimseyi rahatsız etmemek için sessiz sessiz karıştırmaya çalışıyor torbaları. Benim baktığımı görünce çekiniyor belki. Belki başka bakanlar da var. Tersliyorlar mı acaba O'nu? Aşağılayan oluyor mu? O sokakta yürüken kaçışıyorlar mıydı acaba yanından? Ya da tüm bunlar O'nun umurunda mı? Ağırına mı gidiyor yoksa artık alıştı mı? Bir ihtimal böyle daha mutlu. Kış ayları zor geçiyor kanımca. Aslında barındığı yeri merak ediyorum ama takip etmek de olmaz ki gece gece. Ayıp! Beton yığınlarının içinde pek de yer yok sakin sakin yatıp uyuyacak. Yirmi dört saat yaşayan bir şehirde uyumak bile zor herkes için. Tahmin edeceğiniz gibi yaşamak daha da zor. Egzoz kokulu bu şehir tutsak eder insanları kendine. Nefes almanın bile zorlaştığını farketmez sanki hiç kimse. Her köşesi anılarla dolu, her eski bina yaşadıklarını fısıldar, her eski çeşme hala akar, her ne kadar uzakta olsak da denizden, vapurların düdükleri kulaklarımızda çağlar. Yankılandıkça bir özlem yakar içimizi neye özlem duyduğumuz bilmeden. Hep bir acı vardır yüreklerimizde en mutlu anımızda bile. Arada bir de umut fışkırır içimizden, yaşadığımıza şükrederiz aslında hep yapmamız gerektiği gibi. Yalnız başımıza mutlu olabilmeyi bile öğreniriz zamanla. Yalnız kala kala...

Hızlı hızlı düşününce üşümüyorum o kadar. Kış bitecek. Az kaldı. Kışlar daha kısa geçse ya. Yazlar uzun olsun. Tek dert susuz kalmamak o zaman. Arada yağmur yağar ama. Ölmeyiz ya susuzluktan. Adam çöpleri toplayana kadar neler düşündüm ben böyle? Şimdi farkına vardım gitmiş. Yine merak edeceğim her gece olduğu gibi nereye gittiğini. Yarın gece yine aynı saatte buluşacağız ne de olsa. Eğer yaşıyor olursak ikimiz de...


Ayça Tekindor
http://www.habersizdim.com