aycaTekindor | the official fan club and web site » 2011

Şimdi O Kadınım

Tam uykuya dalıyordum ki bir ses deldi karanlığı. Bir kadın çığılığı. Köşedeki apartmanın en üst katından geliyor galiba. Büyük ihtimal kocasına bağırıyor. Ne dediği pek anlaşılmıyor ama klasik, ''Ben bunları haketmedim!'' gibi bir şeyler çalınıyor kulağıma. Ve hemen bir senaryo yazmaya başlıyorum kafamda. Şimdi O kadınım...

Sigara sağlığa zararlı! Sigara içmek öldürür! Biliyoruz anladık!! Ama gel de içme. Zaten ölmek istiyorum. Çocuklar birazdan okuldan gelir. Benim bir zamanlar aşık olduğumu düşündüğüm adam da bu ev sigara kokuyor diye söylenir. Üstüne sinen parfüm (!) kokusunu kanıksadığı için sigara kokusudur ona yabancı gelen. Acaba bütün ev kadınları benim gibi mi yaşıyor? Dizisi bile yapıldığına göre umutsuzluk ev kadınlarına mahsus bir olgu mudur? Bu yaştan sonra ne yapabilirim ki? Boşansam nafaka bile alamam bu adamdan. Zaten zor geçiniyoruz alsam ne olacak? Kitap yazabilir miyim acaba? Neden okudum o kadar yıl? Evlenmek için mi? Zamanında annemi dinleseydim keşke. Çalışsaydım. Bu saatten sonra beni kimse işe almaz. Çaresizim. Yürüyüş yapmak bile gelmiyor içimden. Halbuki yeni bir kaban aldım köşedeki küçük dükkandan. Çok ucuza tabii. Ama ucuz olduğu hiç de belli değil. Hala kilolu değilim Allah'tan. Tek şansım bu belki de. Yaşımı da göstermediğimi söylerler, ben de hissetmem zaten. Hala genç sanıyorum bazen kendimi. Zıpır zıpır giyinip cirit atmak geliyor içimden. Sonra saçmalama diyorum hemen. Elalem görse ne der? Sonuçta toplum için yaşamıyor muyuz? Değer yargılarına göre kendimizi kısıtlamıyor muyuz? Yargılanmaktan korkmuyor muyuz? Hep bizi sevsinler istemiyor muyuz? ''Çocukları için yaşıyor, örnek anne'' densin diye çabalamıyor muyuz? Tek vasfımız anne olmak değil mi? Çoğu arkadaşım çocukla kendini tek kişi sanıyor, çoğul konuşuyor. ''Dersimizi yaptık, aşımızı olduk, geldik'' gibi. Gülmemek için zor tutuyorum kendimi. Gülsem ne olur? Normal olan onlar mı acaba? Belki bende anormallik. Keşke tek başıma yaşıyor olsaydım. Hiç sorumluluğum olmadan, su içtiğim bardağı on gün kaldırmadan, istediğim kanalı izleyip, istediğim erkekle beraber olsam, ertesi gün sanki hiç bir şey olmamış gibi davransam. Yine genç kız olmak istiyorum. Bir şans daha. Söz bu sefer çok farklı olacak. Bambaşka bir hayata sahip olacağım. Yük olmayacağım kimseye. Çocuğum olmayacak. Bir kedi yeter bana. Mırıl mırıl yuvacık yapar evimi. Çalışır çabalar, kendime yetecek kadar para kazanırım. Kedim aç kalmasın ben günü kurtarırım. O'nun sevgisi bana yeter kimseye bağımlı olmam. Eğer en baştan başlayabilecek olsam, bugüne kadar yaptığım hiç bir şeyi yapmam! .....

Hep kadınlar mı mağdur? Genelde galiba öyle… Bu şehirde ve bu ülkede yaşayanlar, Ataerkil bir toplum olduğumuzda hemfikir. Aslında dünyanın her yerinde kadınlara şiddet uygulanıyor. Kadınlar namus belası denilen anlamsız bir şey yüzünden öldürülüyor hatta. Bazen hamile kadınları öldürdükleri bile oluyor önce karınlarındaki olmak üzere. Akıl almıyor değil mi? Almaz… Çünkü beyinler aynı işlemez hiç bir canlıda. O şiddet içeren beyin nasıl yaratılmıştır bilinmez. Kıvrımları mı başka acaba? Ya da şimdi çok moda olan ve irdelenen alt beyin üst beyin mi farklıdır? O canavarlara kuantum desen nasıl tepki verirler? Bizi de döverler mi? Küfürle mi yetinirler? Medeniyet desen, kadın hakları desen ne anlarlar boş bakan ruhsuz gözleriyle? Gözleri nasıl görür ki onların? Mesela bir ağacı bizim gördüğümüz gibi görebilirler mi? Gördüğümüz yeşil aynı ton mudur? Yoksa onlar renkleri daha mı koyu görürler? Siyahı mı severler? Beyaz gözlerini mi sızlatır? Yemek yerken aynı tadı alırlar mı bizlerle? Daha çok tuzlu mu yerler tatlı mı? Uyuyabilirler mi? Rüyalarında neler olup biter? Neye üzülürler? Üzülebilirler mi? Nasıl sevişirler? Sevişebilirler mi? Eğer varsa annelerine nasıl davranırlar? Anneleri zamanında onlara nasıl davranmıştır? Neyin intikamıdır içlerindeki? Neyle beslenir nefretleri? Onlara sevgi öğretilebilir mi? Anlatılabilir mi? Son yıllarda bir gerçek var bilim adamlarının da söylediği. Dünya değişiyor. Maddiyat değil, maneviyat hakim olacak tüm evrene. Yıldızlar yer değiştirecek. Yeni bir çağ başlayacak. Başka bir boyuta atlayacağız belki de. İyiler kalacak, kötüler ölecek. Az kaldı. Geriye sayım başladı… Çok şükür...

Ayça Tekindor

http://www.habersizdim.com